Deutsch
Ihre kritische Stimme würde nicht verstummen
Ann Stamler
Die Autorin beschreibt, wie sie von Geburt an in
einer philosophischen/therapeutischen
Bewegung in New York in der Mitte des
zwanzigsten Jahrhunderts aufwuchs, einer
geschlossenen Gesellschaft innerhalb eines der
kulturellen Zentren der Welt. Sie beschreibt, wie
die Bewegung als Ergebnis des unersättlichen
Bedürfnisses ihres Leiters an Lob immer
kultischer wurde. Die Rechenschaft bietet
Einblicke darein, wie intelligente gebildete
Leute dazu überredet werden können, sich
unintelligent zu verhalten, und bietet Beispiele
dafür, wie der Narzissmus eines Leiters Schäden
an Körper und Geist der Anhänger verursacht.
Die Autorin schreibt ihr Überleben und ihr
nachfolgendes Gedeihen (a) dem Umstand zu,
dass ihre kritische Stimme nicht verstummte,
und (b) ihrer Teilnahme an einen ICSA
Workshop, wo sie zum ersten Mal Leute wie sie
selbst traf, geboren und aufgewachsen in einer
High-Demand-Umgebung. Sie beschreibt die
Erfahrungen, die sie machte, bevor sie die
Bewegung im Alter von 41 Jahren verließ, was
eine unwiderrufliche Trennung von ihren Eltern
zur Folge hatte. Sie behauptet nicht, die
Bewegung so darzustellen, wie sie heute ist,
obwohl sie auf Grund deren Website und
anekdotischer Berichte meint, dass die
Bewegung so weiter tut wie zu der Zeit, in der
sie beteiligt war.
Italiano
La sua voce critica non era morta
Ann Stamler
L'autrice descrive di essere cresciuta fin dalla
nascita in un movimento denominato Filosofia /
terapia a New York nella metà del XX secolo,
una società chiusa all'interno di uno dei centri
culturali del mondo .Descrive come il
movimento sia diventato sempre più settario
come risultato dell’insaziabile bisogno di lode
del suo capo. Il racconto offre approfondimenti
su quanto, persone intelligenti ed istruite,
possano essere persuase a comportarsi in modo
poco intelligente e fornisce esempi di come il
narcisismo di un leader danneggi corpi e menti
dei seguaci .L'autrice attribuisce la sua
sopravvivenza e la successiva prosperità ai
seguenti motivi: (a) che la sua voce critica non
era morta e (b) alla sua partecipazione a un
laboratorio ICSA ,dove ,per la prima volta ,ha
incontrato altre persone come lei ,nate e
cresciute in ambienti coercitivi. Descrive ciò che
ha vissuto prima di lasciare il movimento all'età
di 41 anni ,un'azione che poi causò una
divisione irrevocabile dai suoi genitori .Lei non
ha la pretesa di raffigurare il movimento com’è
oggi, anche se crede ,in base al suo sito web e ai
resoconti aneddotici ,che continua ad essere
come era quando lei era coinvolta .
Polski
Jej krytyczny głos nie zginął
Ann Stamler
Autorka opowiada o tym, jak przed przeszło
półwieczem była jako dziecko wychowywana w
filozoficznym/terapeutycznym ruchu w Nowym
Jorku, a więc w zamkniętej społeczności
umiejscowionej w jednym z kulturowych
centrów świata. Opisuje, w jaki sposób ruch ten
nabierał coraz więcej cech sekty, czego
przyczyną była przejawiana przez lidera
nienasycona potrzeba chwały. Niniejsza relacja
daje wyobrażenie tego, jak można przekonać
inteligentne, wykształcone osoby do
zachowywania się w sposób niezbyt
inteligentny, i dostarcza przykładów, jak
narcyzm lidera wyrządza szkody na duszy i ciele
wyznawców. To, że przeżyła, a następnie
prosperowała pomyślnie, autorka przypisuje
dwóm czynnikom: (a) faktowi, że jej krytyczny
głos nie zginął i (b) uczestnictwu w warsztacie
organizowanym przez ICSA, gdzie po raz
pierwszy spotkała inne osoby bardzo do niej
podobne, urodzone i wychowane w toksycznych
środowiskach. Autorka przedstawia, czego
doświadczyła przed opuszczeniem grupy w
wieku 41 lat, omawia przebieg wypadków, które
doprowadziły do nieodwracalnej rozłąki z
rodzicami. Nie rości sobie dziś prawa do
reprezentowania ruchu, choć jest przekonana,
bazując na danych z sieci i anegdotycznych
relacjach, że utrzymuje on taką aktywność, jak
w czasie jej przynależności.
82 International Journal of Cultic Studies ■ Vol. 5, 2014
Ihre kritische Stimme würde nicht verstummen
Ann Stamler
Die Autorin beschreibt, wie sie von Geburt an in
einer philosophischen/therapeutischen
Bewegung in New York in der Mitte des
zwanzigsten Jahrhunderts aufwuchs, einer
geschlossenen Gesellschaft innerhalb eines der
kulturellen Zentren der Welt. Sie beschreibt, wie
die Bewegung als Ergebnis des unersättlichen
Bedürfnisses ihres Leiters an Lob immer
kultischer wurde. Die Rechenschaft bietet
Einblicke darein, wie intelligente gebildete
Leute dazu überredet werden können, sich
unintelligent zu verhalten, und bietet Beispiele
dafür, wie der Narzissmus eines Leiters Schäden
an Körper und Geist der Anhänger verursacht.
Die Autorin schreibt ihr Überleben und ihr
nachfolgendes Gedeihen (a) dem Umstand zu,
dass ihre kritische Stimme nicht verstummte,
und (b) ihrer Teilnahme an einen ICSA
Workshop, wo sie zum ersten Mal Leute wie sie
selbst traf, geboren und aufgewachsen in einer
High-Demand-Umgebung. Sie beschreibt die
Erfahrungen, die sie machte, bevor sie die
Bewegung im Alter von 41 Jahren verließ, was
eine unwiderrufliche Trennung von ihren Eltern
zur Folge hatte. Sie behauptet nicht, die
Bewegung so darzustellen, wie sie heute ist,
obwohl sie auf Grund deren Website und
anekdotischer Berichte meint, dass die
Bewegung so weiter tut wie zu der Zeit, in der
sie beteiligt war.
Italiano
La sua voce critica non era morta
Ann Stamler
L'autrice descrive di essere cresciuta fin dalla
nascita in un movimento denominato Filosofia /
terapia a New York nella metà del XX secolo,
una società chiusa all'interno di uno dei centri
culturali del mondo .Descrive come il
movimento sia diventato sempre più settario
come risultato dell’insaziabile bisogno di lode
del suo capo. Il racconto offre approfondimenti
su quanto, persone intelligenti ed istruite,
possano essere persuase a comportarsi in modo
poco intelligente e fornisce esempi di come il
narcisismo di un leader danneggi corpi e menti
dei seguaci .L'autrice attribuisce la sua
sopravvivenza e la successiva prosperità ai
seguenti motivi: (a) che la sua voce critica non
era morta e (b) alla sua partecipazione a un
laboratorio ICSA ,dove ,per la prima volta ,ha
incontrato altre persone come lei ,nate e
cresciute in ambienti coercitivi. Descrive ciò che
ha vissuto prima di lasciare il movimento all'età
di 41 anni ,un'azione che poi causò una
divisione irrevocabile dai suoi genitori .Lei non
ha la pretesa di raffigurare il movimento com’è
oggi, anche se crede ,in base al suo sito web e ai
resoconti aneddotici ,che continua ad essere
come era quando lei era coinvolta .
Polski
Jej krytyczny głos nie zginął
Ann Stamler
Autorka opowiada o tym, jak przed przeszło
półwieczem była jako dziecko wychowywana w
filozoficznym/terapeutycznym ruchu w Nowym
Jorku, a więc w zamkniętej społeczności
umiejscowionej w jednym z kulturowych
centrów świata. Opisuje, w jaki sposób ruch ten
nabierał coraz więcej cech sekty, czego
przyczyną była przejawiana przez lidera
nienasycona potrzeba chwały. Niniejsza relacja
daje wyobrażenie tego, jak można przekonać
inteligentne, wykształcone osoby do
zachowywania się w sposób niezbyt
inteligentny, i dostarcza przykładów, jak
narcyzm lidera wyrządza szkody na duszy i ciele
wyznawców. To, że przeżyła, a następnie
prosperowała pomyślnie, autorka przypisuje
dwóm czynnikom: (a) faktowi, że jej krytyczny
głos nie zginął i (b) uczestnictwu w warsztacie
organizowanym przez ICSA, gdzie po raz
pierwszy spotkała inne osoby bardzo do niej
podobne, urodzone i wychowane w toksycznych
środowiskach. Autorka przedstawia, czego
doświadczyła przed opuszczeniem grupy w
wieku 41 lat, omawia przebieg wypadków, które
doprowadziły do nieodwracalnej rozłąki z
rodzicami. Nie rości sobie dziś prawa do
reprezentowania ruchu, choć jest przekonana,
bazując na danych z sieci i anegdotycznych
relacjach, że utrzymuje on taką aktywność, jak
w czasie jej przynależności.
82 International Journal of Cultic Studies ■ Vol. 5, 2014
